ซื้อของเผื่อใช้

วันนี้ผมนึกถึงเรื่องของอย่างหนึ่งที่ผมและภรรยาซื้อมาเพราะคิดว่า “เราควรจะต้องมี” นั่นก็คือ กล้องถ่ายรูป ครับ

บ้านเราเป็นบ้านที่แปลกอย่างหนึ่งคือ ชอบเที่ยวไปไหนต่อไหน แต่ไม่เคยได้ถ่ายรูปเก็บกลับมาเลย เพราะไม่มีกล้องถ่ายรูป!!

อย่างดีหน่อยก็ถ่ายรูปด้วยกล้องจากโทรศัพท์มือถือ

การเข้าร้านอัดรูปเป็นอะไรที่ห่างหายไปจากชีวิตหลายปีแล้ว เรียกได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เข้าก็น่าจะเป็นตอนไปอัดรูปตอนงานแต่งนะครับ

เราสองคนก็เลยคิดกันว่า “เราน่าจะมีกล้องถ่ายรูป (แบบเป็นจริงเป็นจัง)สักทีนะ”

สาเหตุที่เมื่อก่อนเราไม่ได้สนใจซื้อ เพราะเราคิดว่ามันไม่จำเป็น

แต่การซื้อครั้งนี้เรามองกันว่า “อาจจะต้องมีโอกาสได้ใช้” จึงตัดสินใจซื้อกัน

เมื่อซื้อมาแล้วปรากฎว่า เราได้ใช้กันอยู่แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น

พอมานั่งคิดก็เลยคิดว่า หลายครั้งเราซื้อของมาเพราะเหตุผลที่่ว่า “เผื่อเราจะได้ใช้”

เราจะมีเหตุผลที่รองรับความเห็นของเรามากก่อนซื้อ และเรามักจะไม่ค่อยนึกถึงเหตุผลที่เราซื้อมาเมื่อตอนได้มันมาแล้ว

แล้วคุณล่ะครับ มีของที่คุณคิดว่า คุณน่าจะต้องใช้หรือเปล่าครับ

(เรื่องเล่าของผม) “คุณเคยตามหา(แอบ)รักครั้งแรกไหมครับ?”

คิดอยู่พักใหญ่ๆ ว่าจะเขียนเรื่องนี้ดีไหม ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นความลับอะไร แต่มันเป็นแค่ความทรงจำที่ดีทุกครั้งที่ได้นึกถึง

(ปล. เรื่องจริงทั้งหมด แต่ขอแค่เซ็นเซอร์ชื่อเอาไว้ก่อน )

ความรักครั้งแรกของผมเกิดขึ้นเมื่อตอน ม.2 ผมเข้าใจว่านั่นคือ “รักครั้งแรก” ของผม

เธอเป็นรุ่นพี่อยู่ ม.4 ผมยาว ผิวขาว หน้าตาน่ารักมาก เรียนก็เก่ง (เกรดเฉลี่ย 3.98)

เรา ได้พบกันตอนที่ทางโรงเรียนจัดกิจกรรมผู้นำแต่ละชั้น ผมก็ไม่ได้เป็นคนเก่งอะไร แต่ก็ได้เข้าร่วม (จำไม่ได้จริงๆ สงสัยตอนนั้นคงจะหน้าด้านขอไปเข้ามั้ง)

ระยะเวลาการทำกิจกรรมสั้นๆ แค่ 3 วัน แต่ผมกลับรู้สึกมีความสุขมากมายเหลือเกิน

ตอนนั้นเธอก็คงมองผมเหมือนรุ่นน้องคนนึง ผมมันก็พวกเจียมตัวซะด้วย + เป็นคนขึ้อายซะเหลือเกิน

พอ จบจากกิจกรรมนั้น ผมก็จะคอยแอบไปเฝ้าดูเธอตอนพัก แต่ไม่กล้าที่จะไปคุยกับเธอ บางครั้งเราก็เจอกัน ณ มุมใดมุมหนึ่งของโรงเรียนโดยบังเอิญ

แต่ผมก็จะคุยทักทายประมาณแค่คำสองคำ แล้วก็รีบเดินจากไป (เพราะอายมาก) ทั้งๆ ที่อยากจะพูดอยากจะคุยด้วยทั้งวัน

สาเหตุของการจบการสนทนาในแต่ละครั้งอย่างรวดเร็ว เพราะเธอ “ยิ้ม” ครับ

ณ วันนี้ผมยังจำรอยยิ้มอันแสนประทับใจของเธอได้ไม่เคยลืมครับ นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ผมคอยแอบมองเธอทุกครั้ง เพราะจะรู้สึกตัวเองมีความสุขมากที่ได้เจอ และรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่โชคดีมาก ที่ได้รู้จักเธอ

คุณเชื่อไหมว่า ผมคอยแอบมองและทำฟอร์มเจอกันโดยบังเอิญอย่างนี้อยู่ 2 ปี (ตั้งแต่ผมอยู่ ม.2- ม.4 และเธออยู่ ม.4-ม.6)

อย่า ถามเลยว่า ความคืบหน้าเป็นอย่างไร ผมมันเป็นคนขึ้อาย เกินกว่าที่จะได้บอกความในใจกับเธอ เพราะหลายๆ อย่างที่รู้สึกว่า เราแตกต่างกันเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็น

หน้าตา (เธอหน้าตาดีกว่า)
การเรียน (เธอก็เรียนเก่งกว่า)
อายุ (เธอก็เป็นพี่ผม 2 ปี)

ทำให้ผมเจียมตัวว่า ยังไง ผมกับเธอก็คงไม่มีวันได้คู่กันแน่

และ วันสุดท้ายของการจบการศึกษา ม.6 ของเธอ ผมก็ไม่กล้าแม้แต่จะบอกความในใจกับเธอ (และรู้สึกเสียใจไปเป็นเวลานาน…) โอ้ รักครั้งแรกของผม…..

หลังจากนั้นผมก็พยายามหาทางติดต่อเพื่ออยากจะรู้ข่าวคราวของเธอ แต่ไม่เคยติดต่อได้เลย

เวลาผ่านไป 18 ปี…..

คืนนี้ผมนึกถึงเธอขึ้นมาอึกครั้งหนึ่ง ผมค่อยๆ รวบรวมความทรงจำที่มีทั้งหมด ค้นหาเธอผ่านโลกอินเทอร์เน็ต โดยพยามใช้ทุกวิถึทาง

ผ่านไปสองชั่วโมง ผมเริ่มรู้สึกถอดใจ แวบหนึ่งผมนึกถึง Facebook รีบพิมพ์ชื่อนามสกุลของเธอไปทันที

…….ไม่เจอ

ผมก็เลยคิดว่า “เธอน่าจะแต่งงานไปแล้ว เพราะฉะนั้น นามสกุลของเธอก็ไม่เหมือนเดิมแน่ ถ้าหาแต่ชื่ออย่างเดียว ชาตินี้ก็คงไม่เจอ”

แต่ความทรงจำลางๆ จำได้ว่า เธอมีน้องชายอยู่คนหนึ่ง และผมเชื่อว่า อย่างไรก็ตาม ผู้ชายจะไม่เปลี่ยนนามสกุลแน่นอน

ไวเท่าความคิด ผมพิมพ์นามสกุล(เป็นภาษาอังกฤษ) โป๊ะเชะ เจอจนได้ FB ของน้องชายเธอ

ต่อมาผม ไล่ดูรายชื่อเพื่อนของน้องชายเธอ โดยหวังว่า ขอให้มีชื่อของเธอ อย่าใช้นามแฝงเลย……….

ในที่สุดผมก็เจอเธออีกครั้งหนึ่งจนได้ผ่านทางรูปประจำตัวของเธอ

เธอยังคงมีแววตาที่เหมือนกับแววตาที่อยู่ในความทรงจำของผม แม้เวลาจะผ่านมาเกือบ 20 ปีแล้วก็ตาม

ตอน นี้เธอมีลูกสามคนแล้ว ผมค่อยๆ คลิ้กไปที่ปุ่ม “เพิ่มเป็นเพื่อน” และแอบหวังไว้ว่า เธอจะเปิด Facebook ในวันพรุ่งนี้และตกลงรับผมเป็นเพื่อน…..

อัพเดทเพิ่มเติม
- สงสัยเธอคงยังงงๆ ว่าใครมาขอแอด(ว่ะ) เลยยังไม่ได้รับ ไม่เป็นไร รอต่อปายยย
- ตอนนี้เธอรับแอดแล้ว
- แต่สงสัยเธอคงจะจำไม่ได้ (เพราะเธอยอมรับตรงๆ) ซึ่งอันนี้ก็ไม่แปลก เพราะตอนนั้นเป็นแค่ผมฝ่ายเดียวเท่านั้น

บท สรุปของเรื่องนี้ – ผมไม่ได้ต้องการที่จะให้เป็นความรักของผู้หญิงผู้ชาย ผมก็มีครอบครัว มีภรรยาที่ผมรัก เขาก็มีครอบครัวที่น่ารัก ไม่ได้ต้องการจะไปวุ่นวายอะไร แค่อยากจะแชร์อารมณ์การได้กลับมามองเห็นรักครั้งแรกอีกครั้งให้เพื่อนๆ ได้อ่านนะครับ

เรื่องนี้ผมเขียนไว้ที่ Thaiseoboard เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2011 ครับ แค่อยากจะเอามารวบรวมไว้ในที่เดียวกันครับ

Recycle Bin IDEA กลับมาอีกครั้งแล้วครับ!!

สวัสดีทุกท่านอีกครั้งหนึ่งครับ!

รู้สึกตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมากที่ได้มีโอกาสนำเสนอ Blog เล็กๆ นี้อีกครั้ง

หลังจากที่หายไปเกือบสองปี

เนื่องจากพอผมเิริ่มเขียนหนังสือ ทำให้รู้สึกว่า มีเรื่องต่างๆ ที่ต้องทำอีกมากมาย ทำให้หลงลืม Blog เล็กๆ นี้ ที่เรียกได้ว่า เป็น Blog ที่ทำให้ผมได้มีโอกาสเข้ามาสู่วงการนักเขียน จนปล่อยปละละเลยและไม่ได้ต่ออายุโดเมน Blog นี้มาเกือบสองปี

จนคืนหนึ่งที่มีเหตุให้ตื่นขึ้นมากลางดึก ในความมืดนั่น ผมนึกถึง Recycle Bin IDEA ขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

และ ณ วินาทีนั้น ผมรู้สึกอยากจะปลุกปั้น Blog นี้กลับขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

Blog ที่เป็นพื้นที่ให้ผมเอาไว้ขุด ไอเดีย แนวคิด ประสบการณ์การดำเนินชีิวิต มุมมองต่อสังคมและโลกนี้ของผม มาเก็บรวมไว้เป็นที่เดียวกัน

หากคุณเคยติดตาม Blog นี้เมื่อสองปีก่อน อยากจะบอกคุณว่า “เพื่อนเก่าของคุณกลับมาแล้วครับ”

ขอฝากบล็อกนี้ไว้ในอ้อมใจทุกท่านด้วยนะครับ