กาแฟ

ผมเป็นคนชอบกินกาแฟครับ

วันนี้ผมกินข้าวเร็วกว่าชาวบ้าน เนื่องจากต้องมาทำธุรกรรมทางการเงินแถวอนุสาวรีย์ (อู๊ย พูดซะหรู) เลยหาข้าวกินก่อน

อิ่มแล้วก็เลยว่าจะกินกาแฟเย็น (คาปูชิโน่) เจ้าประจำใกล้ๆ กับที่ทำงาน เลยหาเศษเหรียญในกระเป๋ารวมๆ กันได้ 35 บาท สำหรับกาแฟคาปูชิโนเย็นแก้วใหญ่

ฮอลล์

เมื่อผมเดินมาประมาณ 1 ใน 3 ของทาง ระหว่างอนุสาวรีย์ชัยฯ ไปที่ทำงาน ผมพบลุงแก่ๆ คนหนึ่ง นั่งขายลูกอมแพ็กเป็นถุงๆ โดยที่คนก็เดินผ่านไปผ่านมาก็ไม่ค่อยมีใครสนใจ ผมก็เลยถามลุงแกว่า “ถุงละเท่าไหร่ครับ”

“สิบบาทจ้ะ” ลุงยิ้มแบบเศร้าๆ

ผมก็ไม่พูดอะไรต่อ เลือกลูกอมถุงหนึ่ง พร้อมจ่ายเงิน 10 บาท
เมื่อเดินผ่านลุงมา 4-5 ก้าว ผมก็มองดูลูกอมถุงนั้นอย่างพินิจพิจารณาแล้วพบว่า…

“มันมี 6 เม็ดเองนี่หว่า” ปกติเขาขาย 2 เม็ดบาท อันนี้ก็น่าจะ 3 บาท

โหลุง กำไรเกือบ 7 บาทเลยนะเนี่ย

แต่แปลก ผมกลับไม่รู้สึกเสียใจหรือรู้สึกไม่ดีเลยกับการซื้อลูกอมครั้งนี้…

โก๋แก่

เดินมาอีกไม่กี่สิบก้าว ผมก็เจอร้านขายขนมขบเคี้ยวร้านหนึ่ง สายตาก็ไปเห็นขนมยี่ห้อหนึ่ง (ไม่ต้องปิดบังแล้วมั้ง) คือ “โก๋แก่”

ตัวผมไม่ได้พิศวาสอะไรเป็นพิเศษ แต่จำได้ว่า พี่ที่ทำงานคนหนึ่งชอบกินมาก

เลยเข้าไปเลือกมาถุงหนึ่ง พร้อมส่งเงินให้ 10 บาท (และเมื่อถึงที่ทำงานก็เอาโก๋แก่ถุงนี้ให้พี่คนนั้นไป พร้อมกับได้รับคำขอบคุณกลับมา…)

เมื่อมาถึงร้านกาแฟ เงินที่ตั้งใจจะกินกาแฟ หายไป 20 บาทแล้ว

ผมจึงสั่งกาแฟคาปูชิโนเย็น 1 แก้ว แต่เป็นแก้วเล็กแทน (25 บาท +ต้องควักเพิ่มอีก 10 บาท )

แปลกแฮะ กาแฟเย็นวันนี้อร่อยกว่าวันอื่นๆ เยอะเลย…

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ปล.1 บางครั้งคนเราอาจต้องยอมลดความสุขของตัวเองบ้าง เพื่อแบ่งปันให้แก่คนอื่น และเมื่อแบ่งปันบางส่วนให้แก่คนอื่นแล้ว คุณจะรู้ว่า ความสุขที่เราคิดว่าลดลงนั้น แท้จริงไม่ได้ลดลงไปเลย

ปล.2 แม้เราแบ่งปันให้ผู้อื่น ก็อย่าลืมนึกถึงตัวเองด้วยนะครับ

บทความที่ใกล้เคียงกัน(มั้ง):

None Found