วันนี้นั่งคิดอยู่สักพักนึง ก่อนที่จะเขียนบทความนี้ เพราว่ามันดูเหมือนรายการ ทีวีไดเล็ก หรือเปล่าว่ะ เอาว่ะ เขียนก็เขียน ไม่เชียร์หนังสือตัวเองจะไปเชียร์หนังสือ(เลี้ยง)แมวที่ไหนว่ะ!
ไม่รู้ว่า เพื่อนๆ ที่หลงเข้ามาอ่าน Blog นี้รู้มากน้อยแค่ไหนว่า “ผมมีหนังสือเป็นของตัวเองแล้ว”
ไม่ได้เล่นล้อ
กาลครั้งหนึ่ง มีลูกโบว์ลิ่งสีดำลูกหนึ่ง กำลังรู้สึกเหนื่อยล้าในการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง
ทุกๆวันในยามค่ำคืนหลังจากที่ลานโบว์ลิ่งปิดแล้ว
มันก็มักจะมองลูกโบว์ลิ่งสีชมพูลูกใหม่ที่วางโชว์อยู่ที่ตู้กระจกในร้านขายอุปกรณ์ที่อยู่ใกล้กันด้วยความอิจฉา
?ทำไม? ฉันต้องเกิดมาเป็นลูกโบว์ลิ่งที่ถูกคนจับโยนทุกวันๆ เวลากระแทกกับพินแต่ละครั้ง
34 | Unique Visitors |
