กาลครั้งหนึ่ง มีลูกโบว์ลิ่งสีดำลูกหนึ่ง กำลังรู้สึกเหนื่อยล้าในการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง

ทุกๆวันในยามค่ำคืนหลังจากที่ลานโบว์ลิ่งปิดแล้ว

มันก็มักจะมองลูกโบว์ลิ่งสีชมพูลูกใหม่ที่วางโชว์อยู่ที่ตู้กระจกในร้านขายอุปกรณ์ที่อยู่ใกล้กันด้วยความอิจฉา

“ทำไม? ฉันต้องเกิดมาเป็นลูกโบว์ลิ่งที่ถูกคนจับโยนทุกวันๆ เวลากระแทกกับพินแต่ละครั้ง ก็แสนจะเจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน ตามตัวก็มีแต่ร่องรอยบาดแผลที่เกิดจากการถูกใช้งานอยู่ประจำ

ทำไมฉันจึงไม่เกิดมาเป็นลูกโบว์ลิ่งสีชมพูบ้างนะ ใครๆ ก็มอง ใครๆ ก็ชื่นชมในความสวยงาม”

วันแล้ววันเล่าที่เจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำ ได้แต่บ่นถึงความต่ำต้อยในโชคชะตา

จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อเจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำนึ้ ต้องถูกนำไปซ่อมที่ร้านขายอุปกรณ์ ทำให้มันได้มีโอกาสใกล้ชิดกับลูกโบว์ลิ่งสีชมพู

คำแรกที่เจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำพูดกับลูกโบว์ลิ่งสีชมพูก็คือ

“ฉันอยากเกิดเป็นเหมือนเธอจัง”

“ทำไมล่ะ”  ลูกโบว์ลิ่งสีชมพูถาม

“ก็เธอดูเด่น ใครๆ ก็มองเธอด้วยความชื่นชม ที่สำคัญ เธอก็ไม่ต้องไปกระแทกกับพินทุกวันๆ เหมือนกับฉันไง” เจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำตอบด้วยน้ำเสียงระคนความน้อยใจ

ลูกโบว์ลิ่งสีชมพูยิ้ม แล้วถามเจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำกลับว่า

“แล้วเธอรู้ไหมว่า ฉันอยากเกิดเป็นอะไร”

“อย่างเธอนี่นะ ฉันว่าเธอเป็นแบบนี้ก็สุดยอดแล้ว” เจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำสงสัย

“ฉันอยากเกิดเป็นอย่างเธอไงล่ะ” คำตอบของลูกโบว์ลิ่งสีชมพู ทำให้เจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำสงสัยนัก ก่อนที่มันจะถามอะไร ลูกโบว์ลิ่งสีชมพูก็ตอบก่อนว่า

“เธอลองหันไปดูที่ลานโบว์สิ เธอมองเห็นอะไรนอกจากความเจ็บปวดของเธอที่เกิดจากการกระแทกกับพินไหม?

ฉันมองเห็นคุณแม่กับลูกที่แสดงความดีใจด้วย ที่เห็นคุณพ่อทำสไตร์คได้

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ที่มาเล่นโบว์ลิ่งด้วยกัน

ฉันเห็นถึงคู่รักที่คอยพูดปลอบใจอีกฝ่าย เวลาที่อีกฝ่ายโยนลูกโบว์ลิ่งไหลลงรางข้างๆ

ฉันรับรู้ถึงความรู้สึกต่างๆ ความสนุกสนาน ความรู้สึกผ่อนคลาย บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุข

“เธอเห็นเหมือนฉันไหม”

“ทีนี้เธอลองกลับมามองดูฉันสิ ฉันสวยงาม ฉันไม่มีริ้วรอยบาดแผล ฉันถูกวางโชว์ให้คนอื่นได้ชื่นชม แต่ฉันคือลูกโบว์ลิ่งนะ! ฉันควรจะไปอยู่ในที่ๆ เดียวกับเธอ แม้จะเจ็บปวด แม้จะเหน็ดเหนื่อย แต่ฉันก็ขอเลือกเป็นแบบนั้นดีกว่า”

“มันไม่สำคัญหรอกว่า เธอจะเกิดมาเป็นอะไร แต่มันสำคัญที่ว่า เธอได้ทำหน้าที่ตามที่ผู้สร้างได้ต้องการให้เธอเป็นอย่างเต็มที่แล้วหรือยัง ซึ่งฉันมองว่า เธอเป็นแบบนี้ ดีที่สุดแล้วล่ะ”

คำตอบของลูกโบว์ลิ่งสีชมพู ทำให้มุมมองในชีวิตของเจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำเปลี่ยนไปตลอดกาล…

(นิทานเรื่องนี้เขียนขึ้นจากแรงบันดาลใจ จากงานโบว์ลิ่งการกุศล คริสตจักรสืบสัมพันธวงศ์)

บทความที่ใกล้เคียงกัน(มั้ง):

None Found