กาลครั้งหนึ่ง มีลูกโบว์ลิ่งสีดำลูกหนึ่ง กำลังรู้สึกเหนื่อยล้าในการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง
ทุกๆวันในยามค่ำคืนหลังจากที่ลานโบว์ลิ่งปิดแล้ว
มันก็มักจะมองลูกโบว์ลิ่งสีชมพูลูกใหม่ที่วางโชว์อยู่ที่ตู้กระจกในร้านขายอุปกรณ์ที่อยู่ใกล้กันด้วยความอิจฉา
“ทำไม? ฉันต้องเกิดมาเป็นลูกโบว์ลิ่งที่ถูกคนจับโยนทุกวันๆ เวลากระแทกกับพินแต่ละครั้ง
กาแฟผมเป็นคนชอบกินกาแฟครับ
วันนี้ผมกินข้าวเร็วกว่าชาวบ้าน เนื่องจากต้องมาทำธุรกรรมทางการเงินแถวอนุสาวรีย์ (อู๊ย พูดซะหรู) เลยหาข้าวกินก่อน
อิ่มแล้วก็เลยว่าจะกินกาแฟเย็น (คาปูชิโน่) เจ้าประจำใกล้ๆ กับที่ทำงาน เลยหาเศษเหรียญในกระเป๋ารวมๆ กันได้ 35 บาท สำหรับกาแฟคาปูชิโนเย็นแก้วใหญ่
นี่เป็นบทสนทนาหนึ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า (16/04/2009) เพื่อความเป็นส่วนตัว เราขอไม่แสดงหน้าตาของคู่กรณีทั้่งสองฝ่าย
ชาย 1 : พี่ครับ ขอรบกวนเวลาพี่สักครู่สิครับ พี่ไม่ต้องกลัวผมนะครับ
ชาย 2 (ก็ผมเองแหละ) : …. (ไม่ตอบอะไร แต่แสดงท่าทางว่า “เมิงพูดไปดิ” แต่ในใจคิดว่า กรูโดนขอตังแน่ๆ )
Posted in Vision for Social
43 | Unique Visitors |
