**ปล. เรื่องนี้มิได้เขียนขึ้นเพื่อชวนท่านถกประเด็นเรื่องปริศนาธรรม เนื่องจากผู้เขียนไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น**
**ปล.2 วีดีโอด้านบนนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อหา แต่อยากให้ดูเฉยๆ มีไรป่ะ** ปล.3 ที่เอาวีดีโอมาใส่ เพราะผมไม่รู้จะเอารูปอะไรประกอบบทความนี้**

วันนี้ได้มีโอกาสเข้าไปที่เว็บไซต์ของ Yahoo รู้รอบ (หรือรอบรู้หว่า) เพื่อไปหาแรงบันดาลใจในการเขียนบทความ ตอนแรกกะว่า จะเข้าไปดูๆ ว่ามีอะไรที่เอามาเป็นวัตถุดิบได้บ้าง พอตอนที่จะออกจะเว็บไซต์ สายตาก็ไปสะดุดกับคำถามของคนๆ หนึ่งที่ถามเอาไว้ว่า

“ขอถามคำถามที่ค้างคาใจตั้งแต่เกิดเลยนะคะ ดี และ ชั่ว เขาใช้อะไรเป็นตัววัดคะ 1. ความรู้สึก 2. หัวใจ 3.ความสุข? “

ผมอยากให้คุณอ่านแล้วลองใช้เวลาคิดตามดูสัก 1 นาทีนะครับ

………..

ถ้ารู้สึกว่านานไปก็อ่านต่อเหอะ

คุณคิดว่าผมตอบไหม? (ถ้าไม่ตอบแล้วจะเอาอะไรมาเขียนล่ะฟ่ะ!!)

คำตอบของผม :

ถ้าผมตอบผมจะตอบว่า ไม่ว่าจะเป็น

1. ความรู้สึก
2. หัวใจ
3. ความสุข

ไม่สามารถใช้วัดว่าอะไรดี อะไรชั่วได้ เพราะทั้งสามสิ่งมันมาจากตัวเราเองทั้งนั้น

อะไรดีหรืออะไรชั่วนั้น มันต้องมีบุคคลที่นอกจากตัวเราเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยครับ

เช่นคุณอาจจะกินเหล้า แต่กินอยู่กับบ้าน คุณอาจจะบอกว่า คุณไม่ผิด เพราะคุณไม่ได้ไปทำความเดือดร้อนให้กับใคร แต่ใครจะรับประกันได้ว่า เมื่อคุณทานเหล้ามากเกินปกติ คุณจะมีสติควบคุมตัวเองที่จะไม่ไปทำอะไรให้ใครเดือดร้อนได้หรือไม่ ?

แล้วถ้าสำหรับผม ผมตอบได้แต่เพียงว่า อยู่ที่จิตสำนึกของเราครับ ในตัวเรามีจิตสำนึกที่คอยฟ้องอยู่แล้ว ว่าอะไรดี อะไรชั่ว แต่อยู่ที่ว่า คุณจะเชื่อและฟังมันหรือไม่ (และมันจะเป็นจิตสำนึกด้านลึกที่คุณไปสั่งมันไม่ได้ด้วย)

อย่าเชื่อใน 3 สิ่งนั้นครับ เพราะมันจะมีแนวโน้มที่เราจะเข้าข้างตัวเอง จนไม่สนใจอะไรครับ

เรื่องนี้เป็นเรืองที่ต้องถกเถียงกันอีกนาน เพราะมนุษย์มักจะมีเหตุมีผลสนับสนุนการกระทำของตนอยู่ตลอดครับ

ปล. แต่ความเชื่อของผม มนุษย์ไม่สามารถตัดสินตัวเองหรือใครได้ว่า ดีหรือชั่วครับ

*******************************

จบคำตอบ และจบเรื่องนี้ด้วย แล้วคุณล่ะ คุณใช้อะไรแบ่งดีแบ่งชั่ว?
Similar Posts:

• คุณมีอะไรดี?
• ว่าด้วยเรื่อง กุ้งเผา (บาปหรือไม่บาป)
• ข้อสังเกตเกี่ยวกับโทรศัพท์มือถือของดาราในละครหลายๆเรื่อง
• กิมมิค (Gimmick) คืออะไร
• ทำไมวัยรุ่นจึงชอบดารา,นักร้องหน้าตาดี

ไม่รู้ว่า เพื่อนๆ ที่หลงเข้ามาอ่าน Blog นี้รู้มากน้อยแค่ไหนว่า “ผมมีหนังสือเป็นของตัวเองแล้ว”

ไม่ได้เล่นล้อ ไม่ใช้สลิง ไม่ใช้สมอง ในการเขียน

ชื่อหนังสือ “รวยได้จริง บนโลกออนไลน์”

เกี่ยวกับอะไร? – เกี่ยวกับความรู้เบื้องต้นในการหารายได้ทางอินเทอร์เน็ต เหมาะสำหรับผู้ที่สนใจเรื่องของอินเทอร์เน็ต อยากรู้ว่า โลกออนไลน์มันได้เงินจริงๆ หรือเปล่า? อยากทำแต่ไม่รู้จะเริ่มอย่างไร?  โดยตอบทุกคำถามที่คุณสงสัยหรืออยากรู้

แล้วขายที่ไหน? - ตอนนี้มีที่ ซีเอ็ดบุ้คส์  B2S และร้านนายอินทร์ ครับ

แล้วราคาล่ะ? – จ่าย 200 ทอน 45 จ้ะ

.

ปล. หมดมุขและ ไปก่อนดีกว่า

ปล2. ไม่ซื้อไม่ว่า แต่ฝากวางไว้ที่เด่นๆ ด้วย 555 Similar Posts:

• ปรัชญา คาตามาริ (Katamari Philosophy) คืออะไร?
• มุมมองของชีวิตจากการ Upgrade Wordpress
• iPhone จะออกรูปลักษณ์ใหม่ แล้วเกี่ยวอะไรกับผม?

กาลครั้งหนึ่ง มีลูกโบว์ลิ่งสีดำลูกหนึ่ง กำลังรู้สึกเหนื่อยล้าในการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง

ทุกๆวันในยามค่ำคืนหลังจากที่ลานโบว์ลิ่งปิดแล้ว

มันก็มักจะมองลูกโบว์ลิ่งสีชมพูลูกใหม่ที่วางโชว์อยู่ที่ตู้กระจกในร้านขายอุปกรณ์ที่อยู่ใกล้กันด้วยความอิจฉา

“ทำไม? ฉันต้องเกิดมาเป็นลูกโบว์ลิ่งที่ถูกคนจับโยนทุกวันๆ เวลากระแทกกับพินแต่ละครั้ง ก็แสนจะเจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน ตามตัวก็มีแต่ร่องรอยบาดแผลที่เกิดจากการถูกใช้งานอยู่ประจำ

ทำไมฉันจึงไม่เกิดมาเป็นลูกโบว์ลิ่งสีชมพูบ้างนะ ใครๆ ก็มอง ใครๆ ก็ชื่นชมในความสวยงาม”

วันแล้ววันเล่าที่เจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำ ได้แต่บ่นถึงความต่ำต้อยในโชคชะตา

จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อเจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำนึ้ ต้องถูกนำไปซ่อมที่ร้านขายอุปกรณ์ ทำให้มันได้มีโอกาสใกล้ชิดกับลูกโบว์ลิ่งสีชมพู

คำแรกที่เจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำพูดกับลูกโบว์ลิ่งสีชมพูก็คือ

“ฉันอยากเกิดเป็นเหมือนเธอจัง”

“ทำไมล่ะ”  ลูกโบว์ลิ่งสีชมพูถาม

“ก็เธอดูเด่น ใครๆ ก็มองเธอด้วยความชื่นชม ที่สำคัญ เธอก็ไม่ต้องไปกระแทกกับพินทุกวันๆ เหมือนกับฉันไง” เจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำตอบด้วยน้ำเสียงระคนความน้อยใจ

ลูกโบว์ลิ่งสีชมพูยิ้ม แล้วถามเจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำกลับว่า

“แล้วเธอรู้ไหมว่า ฉันอยากเกิดเป็นอะไร”

“อย่างเธอนี่นะ ฉันว่าเธอเป็นแบบนี้ก็สุดยอดแล้ว” เจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำสงสัย

“ฉันอยากเกิดเป็นอย่างเธอไงล่ะ” คำตอบของลูกโบว์ลิ่งสีชมพู ทำให้เจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำสงสัยนัก ก่อนที่มันจะถามอะไร ลูกโบว์ลิ่งสีชมพูก็ตอบก่อนว่า

“เธอลองหันไปดูที่ลานโบว์สิ เธอมองเห็นอะไรนอกจากความเจ็บปวดของเธอที่เกิดจากการกระแทกกับพินไหม?

ฉันมองเห็นคุณแม่กับลูกที่แสดงความดีใจด้วย ที่เห็นคุณพ่อทำสไตร์คได้

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ที่มาเล่นโบว์ลิ่งด้วยกัน

ฉันเห็นถึงคู่รักที่คอยพูดปลอบใจอีกฝ่าย เวลาที่อีกฝ่ายโยนลูกโบว์ลิ่งไหลลงรางข้างๆ

ฉันรับรู้ถึงความรู้สึกต่างๆ ความสนุกสนาน ความรู้สึกผ่อนคลาย บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุข

“เธอเห็นเหมือนฉันไหม”

“ทีนี้เธอลองกลับมามองดูฉันสิ ฉันสวยงาม ฉันไม่มีริ้วรอยบาดแผล ฉันถูกวางโชว์ให้คนอื่นได้ชื่นชม แต่ฉันคือลูกโบว์ลิ่งนะ! ฉันควรจะไปอยู่ในที่ๆ เดียวกับเธอ แม้จะเจ็บปวด แม้จะเหน็ดเหนื่อย แต่ฉันก็ขอเลือกเป็นแบบนั้นดีกว่า”

“มันไม่สำคัญหรอกว่า เธอจะเกิดมาเป็นอะไร แต่มันสำคัญที่ว่า เธอได้ทำหน้าที่ตามที่ผู้สร้างได้ต้องการให้เธอเป็นอย่างเต็มที่แล้วหรือยัง ซึ่งฉันมองว่า เธอเป็นแบบนี้ ดีที่สุดแล้วล่ะ”

คำตอบของลูกโบว์ลิ่งสีชมพู ทำให้มุมมองในชีวิตของเจ้าลูกโบว์ลิ่งสีดำเปลี่ยนไปตลอดกาล…

(นิทานเรื่องนี้เขียนขึ้นจากแรงบันดาลใจ จากงานโบว์ลิ่งการกุศล คริสตจักรสืบสัมพันธวงศ์)Similar Posts:

None Found

กาแฟ

ผมเป็นคนชอบกินกาแฟครับ

วันนี้ผมกินข้าวเร็วกว่าชาวบ้าน เนื่องจากต้องมาทำธุรกรรมทางการเงินแถวอนุสาวรีย์ (อู๊ย พูดซะหรู) เลยหาข้าวกินก่อน

อิ่มแล้วก็เลยว่าจะกินกาแฟเย็น (คาปูชิโน่) เจ้าประจำใกล้ๆ กับที่ทำงาน เลยหาเศษเหรียญในกระเป๋ารวมๆ กันได้ 35 บาท สำหรับกาแฟคาปูชิโนเย็นแก้วใหญ่

ฮอลล์

เมื่อผมเดินมาประมาณ 1 ใน 3 ของทาง ระหว่างอนุสาวรีย์ชัยฯ ไปที่ทำงาน ผมพบลุงแก่ๆ คนหนึ่ง นั่งขายลูกอมแพ็กเป็นถุงๆ โดยที่คนก็เดินผ่านไปผ่านมาก็ไม่ค่อยมีใครสนใจ ผมก็เลยถามลุงแกว่า “ถุงละเท่าไหร่ครับ”

“สิบบาทจ้ะ” ลุงยิ้มแบบเศร้าๆ

ผมก็ไม่พูดอะไรต่อ เลือกลูกอมถุงหนึ่ง พร้อมจ่ายเงิน 10 บาท
เมื่อเดินผ่านลุงมา 4-5 ก้าว ผมก็มองดูลูกอมถุงนั้นอย่างพินิจพิจารณาแล้วพบว่า…

“มันมี 6 เม็ดเองนี่หว่า” ปกติเขาขาย 2 เม็ดบาท อันนี้ก็น่าจะ 3 บาท

โหลุง กำไรเกือบ 7 บาทเลยนะเนี่ย

แต่แปลก ผมกลับไม่รู้สึกเสียใจหรือรู้สึกไม่ดีเลยกับการซื้อลูกอมครั้งนี้…

โก๋แก่

เดินมาอีกไม่กี่สิบก้าว ผมก็เจอร้านขายขนมขบเคี้ยวร้านหนึ่ง สายตาก็ไปเห็นขนมยี่ห้อหนึ่ง (ไม่ต้องปิดบังแล้วมั้ง) คือ “โก๋แก่”

ตัวผมไม่ได้พิศวาสอะไรเป็นพิเศษ แต่จำได้ว่า พี่ที่ทำงานคนหนึ่งชอบกินมาก

เลยเข้าไปเลือกมาถุงหนึ่ง พร้อมส่งเงินให้ 10 บาท (และเมื่อถึงที่ทำงานก็เอาโก๋แก่ถุงนี้ให้พี่คนนั้นไป พร้อมกับได้รับคำขอบคุณกลับมา…)

เมื่อมาถึงร้านกาแฟ เงินที่ตั้งใจจะกินกาแฟ หายไป 20 บาทแล้ว

ผมจึงสั่งกาแฟคาปูชิโนเย็น 1 แก้ว แต่เป็นแก้วเล็กแทน (25 บาท +ต้องควักเพิ่มอีก 10 บาท )

แปลกแฮะ กาแฟเย็นวันนี้อร่อยกว่าวันอื่นๆ เยอะเลย…

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ปล.1 บางครั้งคนเราอาจต้องยอมลดความสุขของตัวเองบ้าง เพื่อแบ่งปันให้แก่คนอื่น และเมื่อแบ่งปันบางส่วนให้แก่คนอื่นแล้ว คุณจะรู้ว่า ความสุขที่เราคิดว่าลดลงนั้น แท้จริงไม่ได้ลดลงไปเลย

ปล.2 แม้เราแบ่งปันให้ผู้อื่น ก็อย่าลืมนึกถึงตัวเองด้วยนะครับSimilar Posts:

None Found

ผมใช้ Wordpress ในการสร้าง Blogนี้ขึ้นมาครับ ( ช่วยทำเป็นอยากรู้หน่อยนะครับ)

เวอร์ชั่นของมันก็น่าจะประมาณ 2.5 – 2.7  แล้วตอนนี้เวอร์ชั่นล่าสุด (ในตอนนี้) ก็คือ 2.8.3 (เมิงจะอัพเกรดอะไรกันบ่อยๆ ว่ะ) ด้วยความขี้กลัวของผม เนื่องจากเคยอัพเกรดแล้ว Blog เจ๊ง ผมก็เลยหยุดการอัพเกรดครั้งหลังสุดประมาณ 2.5-2.7  นั้นแหละครับ

แต่ทุกสิ่งมันต้องมีการเปลี่ยนแปลง ผมเริ่มรู้สึกว่าการใช้งานกับเวอร์ชั่นเดิมๆ มันเริ่มมีปัญหาของการเข้ากันไม่ได้ในหลายๆ ส่วน วันนี้ก็เลยตัดสินใจแล้วว่า ยังไงก็ต้องอัพเกรดอยู่ดี ดำเนินการอัพเกรดให้เรียบร้อยซะที ว่าแล้วก็ค้นหาวิธีในอินเตอร์เน็ทถึงวิธีการอัพเกรดที่ถูกต้อง (รึเปล่า)

ในช่วงที่กำลังที่ดำเนินการอัพเกรดนั้น ยอมรับอย่างหนึ่งครับว่า ใจก็รู้สึกกล้าๆ กลัวๆ อยู่ตลอด ภาพในอดีตที่แสดงให้เห็นถึงความพินาศของ Blog เนื่องมาจากการอัพเกรดผิดวิธี เริ่มตามมาหลอกหลอนผม ให้ผมคิดแว้บหนึ่งว่า “หยุดดีกว่าไหมกรู” “นี่กรูกำลังหาเรื่องพัง Blog ตัวเองอยู่หรือเปล่าว่ะเนี่ย”

แต่การอัพเกรดก็สิ้นสุด…

ผมได้ Blog ที่มีเวอร์ชั่นล่าสุดแล้ว ลูกเล่นต่างๆ ที่เพิ่มขึ้น ปัญหาต่างๆ ที่เคยเจอก็ได้รับการแก้ไขจากการอัพเกรดจดหมดสิ้น

นิทานเรื่องนี้(เรื่องไหน?)สอนให้รู้ว่า

1.    การอัพเกรดก็เหมือนกับการดำเนินชีวิตนั่นแหละครับ คุณไม่สามารถอยู่กับสิ่งเดิมได้ตลอดชีวิต หากคุณกำลังทุกข์ สักพักมันก็จะผ่านไป หากคุณกำลังสุข สักพักมันก็ผ่านไป

2.    อดีตมีไว้แค่ให้จดจำครับ แต่ไม่ได้มีไว้จมปลักกับมันครับ

3.    ลองมองหาสิ่งใหม่ๆ ดูบ้างในชีวิตนะครับ แล้วคุณจะได้เห็นด้านอื่นๆ ที่น่าสนใจในชีวิตอีกมากครับ

4.    เมื่อเวลาที่คุณอัพเกรด อย่าลืมที่จะ Backup เอาไว้ด้วยนะครับ การใช้ชีวิตก็เช่นกัน อย่าปักใจหรือมั่นใจกับทางเลือกใดทางเลือกหนึ่ง มองหาทางสำรองไว้ด้วย (ผมเรียกมันว่า แผนบี )

5.    ความตื่นเต้น ความกลัว ความกังวล เป็นเรื่องปกติเมื่อเราจะต้องเจออะไรใหม่ๆ ครับ ไม่ต้องคิดมาก

แค่นี้ก็พอและ กลับไปสนุกกับการปรับแต่ง Wordpress 2.8.3 ต่อดีกว่า …Similar Posts:

• ปรัชญา คาตามาริ (Katamari Philosophy) คืออะไร?
• iPhone จะออกรูปลักษณ์ใหม่ แล้วเกี่ยวอะไรกับผม?
• “รวยได้จริง บนโลกออนไลน์” (ขออวดหนังสือตัวเองสักทีเหอะน่า)